0
Yorum
2
Beğeni
5,0
Puan
43
Okunma
Aşk gelir, önce adını unutturur insana,
Sonra yolunu, yönünü, yarınını…
Bir vakit kurduğun bütün hayalleri
Sessizce söker gönlünün duvarından.
Ne hedef kalır avuçlarında,
Ne uğruna yürüdüğün uzaklar…
Bir çift gözün gölgesinde
Koca bir ömür yerle yeksan olur.
İnsan sanır ki aşk, iki kalbin vuslatıdır;
Oysa bazen bir yangındır aşk,
İçinde ne varsa yakar,
Küllerini bile senden saklar.
Ve en acısı şudur:
İnsan aşk yüzünden ölmez belki;
Kendinden vazgeçtiği gün ölür.
Çünkü bazı sevdalar
Kalbe değil, insanın bütün hayatına dokunur.
Yazarı:Merakvân-ı İlim
5.0
100% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
