İçim Buruk

​Gönlümün yaylasına kar mı yağdı bu gece,
Dilimde düğümlendi söylenmeyen her hece.
Bir hüzün rüzgarı eser penceremin ucundan,
İçim buruk eyledin, haberin yok suçundan.

​Gidenler mi unuttu, kalanlar mı yoruldu?
Sanki bütün nehirler ortadan ikiye yarıldı.
Ne bir ses veren var ne yoldan geçen bir iz,
Yalnızlık başucumda, sessiz ve kimsesiziz.

​Eksilen Parçalar

​Zaman dedikleri şey acıyla dolarmış meğer,
Geriye kalan ömür bir kuruşa değmez değer.
Gözlerim yolda kaldı, kulaklarım sesinde,
Bir acı tat bıraktın bu akşam nefesinde.

​Neyi unuttuk acaba bu yalan dünyada?
Hangi hayal kırıklığı kaldı o loş odada?
Yıldızlar bile küsmüş sanki benim halime,
Bir yudum huzur düşmez oldu bu ğarip gönlüme.

​Gidenin Ardından

​Bıraktığın boşlukta yankılanır adımlar,
Ne teselli kâr eder ne boşta kalan kollar.
İçim buruk eyledin, kırdın en ince yerimden,
Bir ah yükselir şimdi kalbimin derininden.

​İçim buruk eyledin, gülmedi yüzüm aman,
Ne heves kaldı canda ne de geçiyor zaman.
Bir hüzün türküstür dökülen dilimden yana,
Hak tanımasın bunu, koymasın yanına anla.

Recep Hayal
Hayaloğlu