Bu şiir; kelimelerin tükendiği, vicdanların uykuya daldığı ve insanlığın sağır edici bir sessizliğe gömüldüğü o karanlık zamanların bir isyanıdır. İçimde dinmek bilmeyen Gazze sancısının, ekranlarda her gün izlediğimiz ama dünyanın kör, sağır, dilsiz rolü yaptığı o bitmeyen soykırımın kağıda dökülmüş halidir.

Yazarken kalbimi en çok kanatan şey düşmanın acımasızlığı değil, "Müslümanım" diyen yığınların, kardeşi ateşe atılırken sergilediği o kahredici eylemsizlikti. Şiirde Mescid-i Aksa’nın avlusundan yükselen o feryat, aslında hepimizin içindeki sitemdir: "Şimdi neredesiniz? der, ’ey Müslümanlar!’ Sokakların sükûtu anlatır her şeyi." Bu sükût, sadece sokakların değil, iki milyarlık bir
ümmetin suskunluğudur.

Kudüs’ün ıssız duvarlarına baktığımda, Hz. Ömer’in adaletini ve Selahaddin Eyyubi’nin o onurlu şahadetini hatırladım. Onların adımlarıyla şereflenen, zaferle yoğrulan bu kadim taşlar bugün mahzun. "Taşların Kıyamı" ismini seçmemin sebebi tam da budur: İnsanlar sustuğunda, ümmet ayağa kalkmadığında, direniş ve kıyam, cansız bildiğimiz o kadim taşlara, Zeytin Dağı’na, Mescid-i Aksa’nın duvarlarına düşer.

Fakat bu şiir sadece bir ağıt değil, aynı zamanda mutlak bir inancın duasıdır. En uzun ve karanlık gecenin (Şeb-i yeldâ) bağrından kopup gelecek olan o "tutușan fecri" bekleme umududur. Gözyaşı döken kalemim (Gülfâm) sussa da, biliyorum ki zamanı geldiğinde o yiğit Filistinliler Aksa’ya yeniden tebessüm edecek ve göklerde sadece en gür ezanlar yankılanacaktır.