(Gardaşım Juan Manuel’e)

Gardaşım Juan Manuel,
Uzak diyarlardan gelen sesin ulaştı bozkıra,
Bir mektup ki, merhem oldu yürekteki sızılara.

Dönüyorsun demek, biliyorum o dönüşü,
Dervişin devranı gibi, ruhun göğe yürüyüşü.
İyi ya da kötü ne fark eder gardaşım,
Menzil O olduktan sonra, helaldir akıttığın yaşın.
Semâyı tam öğrenemedim demişsin, varsın olsun,
Yüreğin dönüyor ya aşkla, varsın kainat derya dolsun.

İlaçların eksikmiş, bedenini yorgun yazmış kalemin,
Bilmez misin, en büyük şifa sahibidir O alemin?
Burada, Ankara’nın ayazında, her seher vakti,
Dua dua yankılanacak senin o yorgun kalbinin ahdi.
Annen, kardeşlerin ve dostların, hepsi bizim canımızdır,
Bu bozkırın rüzgârı, artık senin de dermanındır.

Haklısın gardaşım, tek bir divan var geriye kalan,
Ne Ankara kalır mülk olarak, ne Arjantin yalan.
Yeryüzü yolculuğu biter, hüküm O’nundur elbet,
O gün sadece temiz bir kalp arar o yüce rahmet.

Hacı Bayram’ın eşiğinden Arjantin’e selam olsun,
Gönül eşiği birdir bizim, varsın mesafeler kaybolsun.
Aşkla dönen, aşkla karşılanır demiştin ya hani,
Ankara hazır seni kucaklamaya, ey güzel insan, ey fani.

Yolun, bahtın, kalbin açık olsun gardaşım Juan,
Burada seni bekleyen bir Özcan var, her an.
Bazen iyi, bazen kötü, ama hep O’nun şanı için,
Gözümüz yoldadır, dualarımız senin için.

Gardaşın Özcan
Ankara’dan Arjantin’e

15 Eylül 2026 Ankara