Kefen soğuk, toprak dar, vakit doldu nihayet
Karşımda belirdiniz ey mizan melekleri!
Dünyada bıraktığım ne varsa hep emanet
Sarsıyor içimi bir pişmanlık dilekleri
Bir ömür feda ettim, sonu derin melamet

Kibrimle, inadımla koştum durdum peşinden
Yalan dolan dünyanın aldatan gölgesini
Uyanmak istemedim gafletin güneşinden
Görmedim şu sinemin sönmeyen bölgesini
Vazgeçtim adil olan o gerçeğin eşinden

Yıllarca birikmişti omzumda onca yüküm
Nefsin sinsi sesini fısıltı sanıyordum
Zaman akıp giderken verilmiş gizli hüküm
Her gece fani olan bir şeye yanıyordum
Bak şimdi bitti yaşam, söylenmeyecek türküm

Sorgu sual vaktidir, dilim tutuldu gafil
Öylece duruyorum ne bir ses var ne hitap
Geçmişin günahları bu kör mezarda kefil
Bir ömürlük sayfalar kapandı, bitti kitap
Huzura çıkmak zormuş, boynum bükük ve sefil

Yorulmuş bir bedenle kapındayım ya Rahman Senden başka sığınak aramak büyük hüsran!


Mart 2019, Salacak

(Ölüm Şiirleri Antolojisi s. 67)