gönül yorgun düştü, gönlüm de dilim de lal şimdi.
kayda değer bir şey yok, monoton, rutin günler ve haftalar.
güneş saat 5.59’da doğuyor ve akşam 19.15’de batıyor, dağların ardına, tam da kartpostallık.

herkesten daha güzel, herkesten daha akıllı olduğunun iddiasında mısın hala?
kaybolup gidiyorsun kalabalıklar içinde, gözden de gönülden de düşüyorsun, sıradanlaşıyorsun anlayacağın.
tekrar etmekten kaçın sözlerini ve yanlışlarını.
şimdi ne söylesem boştur. gelen her gün sanki cehennemin provası.
bakışların hüzünlü ve yorgun. paratoner gibi çekme üstüne belayı.
geri gelmeyecek geçen yıllar. kum saati hızla ilerliyor biliyorsun.
bütün istasyonları es geçtik, bir tramvaydayız gidiyoruz,
sen her şeye boş verip kahkaha ile gülüyorsun.
karanlık bastırıyor, bu sessizlik bir tufana gebe, ortalık desen toz duman.
oysa her nereye gitsek kolumuz kanadımız kırık.
olsa olsa hava güneşliyken, mevsim baharken ve sevdalıyken, delikanlıyken, gözümüz karayken meydan okuyabilirdik dünyaya.
14.09.2026, Antalya, Orhan Şentürk