ANA
Kundağıma toprak koyup beledin,
Varlığı yokluğu bilenim ana.
Peşim sıra yaşlar dölüp ağladın,
Ağlarken yüzüme gülenim ana.

Yaylalara senin ile giderdik,
İnek sağar danaları beslerdik.
Patiska bezine hasret çekerdik,
Yokluktan perişan olanım ana.

Yağlığınla azmı terim kuruttun,
Ellerimden tuta tuta yürüttün.
Ağlamaktan ne yazmalar çürüttün,
Ne yapsak ödenmez emeğin ana.

Esti deli rüzgar seni bitirdi,
Felek hepten umudunu yitirdi.
Yiğidini topraklara yatırdı,
Bir doğupta binkez ölenim ana.

Sen sustun dert susmadı içinde,
Beyazlıklar kar misali saçında.
Kim bilirdi hangi ayın kaçında,
Savrulup bitecek harmanın ana.

Tatlı idi soğan ekmek aşımız,
Eğilmedi hiç kimseye başımız.
Yavaş yavaş sona erdi yaşımız,
Bunlardan haberin oldumu ana.

Bizde artık bir köşeye çekildik,
Gazel olduk birer birer döküldük.
Yağmur çamur yavaş yavaş çürüdük,
İyiki bunları görmedin ana.

Tüm analar anaların anası,
Kuzguna ankadır kendi balası.
Eksilmedi peşimizden duası,
Allah’ın rahmeti sana da ana.

Ölmüş anaları rahmetle,
yaşayanları saygıyla anıyorum.

Fuat ÜSTÜNDAĞ