0
Yorum
2
Beğeni
0,0
Puan
30
Okunma
Gözleri parıldayan çocuk,
Sanki her şey mümkünmüş gibi hevesli...
Henüz hayat gözünü açmamışken,
Yaşamaktan fazlasıyla istekli.
Bir ahtapot gibi uzatacak kollarını
Bütün insanlığa;
Zamanı gelince örnek olacak düşlerine...
Fakat zaman aktıkça,
Teker teker kesilecek kollar.
O yine de başkalarına bakıp ümitlenecek:
“Kesilen kollar neden kesildi acep?
Var mıydı oysa bu kadar ümitlenecek?”
Gün gelecek, kalmayınca tek bir kolu,
Kolu olan biri açar mı ki yolu?
Bu girdabın bitmez çilesi...
Görmüşse gözlerde bıçağı vuran eli,
Bilmedi mi; her kolun bir celladı vardı?
Dünden bugüne ne kaldı?
Kan, ter ve gözyaşı...
İçinde kıvılcımlar uçuşan o çocuktan,
Geriye sadece bir baş kaldı.
Hüseyin Keskin
13.09.2026
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
