Ah Tengrim,
Ulu Tengrim...

Yeri yurdu var eden,
İnsana kut veren...

Sözümüzü yalan etme.

Gök üstümüzde kapandı.
Kemiğim iliğime,
Varana kadar biliyor.
Kandırma beni.
Son söz söylendi.
Son sabır taştı.
Ve son umut öldü.

Ah Tengrim,
Ulu Tengrim...

Ne yaşıyorum ben?

Yaşam içinde illüzyon mu,
İllüzyon içinde yaşam mı?

Kanmıyorum artık
Göz boyamalarına.
Bu iştah kudurtan tiyatro bitsin.
Perde insin.
Sahne kapansın.

Avam ve havas,
Ait olduğu yere gitsin.

Matrak geçme benle.
Bildiklerimi sen de biliyorsun.
Son kale düştü.
Son demir büküldü.
Ve son usta öldü.

Dilbaz Zâkirin sustu...
Zaten fikri başka,
Zikri başkaydı.
Ses var,
Mana yoktu.

İşte bu yüzden...
Sırf bu yüzden
Mizan bozuldu.

Zaman mühürlendi.
Gölgem beni terk etti.
Ufuk çizgisi kayboldu.

Sema suskun,
Toprak yorgun.
Çağ kapandı biliyorum.

Ama
Kimseden çıt yok.

Çünkü yelkovan
Akrebi kovalamıyor.

Çünkü akrep,
Dişinde kürdan
Zamanı habire geriye sarıyor.

Yaşanmış bir masal gibi...
Dün, bugünün önüne geçiyor.

Ah Tengrim,
Ulu Tengrim...

Maskesi düştü herkesin
Büyü bozuldu.

Şimdi hangi çocuk
Göğe bakacak?

Hangi kurt
Bozkırın sessizliğini bölecek?

Ateşin çevresinde
Göğe anlatılan hikâyeler...
Bitti.
Büyü bozuldu.
Son kale düştü.
Son dere kurudu.
Son balık sustu.
Ve son şaman öldü.

Ali Esmeray (Hoyrat) Geldim