Bâzı insanlar vardır,
Bir kalbe girer
Sonra kendi elleriyle
O kalpteki yerini kaybeder.

Ne büyük bir kavga gerekir bunun için,
Nede ağır sözler...
Bâzen yalnızca anlaşılmamak yeter,
Bir insanın sessizce vazgeçmesine.

Ben sustum diye
Hiçbir şey hissetmediğimi sananlar oldu.
Oysa bâzı sessizlikler
Söylenebilecek en ağır cümlelerdir.

Kırıldım...
Ama kimseye anlatmadım.
Çünkü insan,
Değer verdiği kişiye
Kendini anlatmak için
Sürekli çaba harcamamalı.

Bir gün dönüp de
"Neden eskisi gibi değilsin? "
Diye sorarsan.
Cevabı çok basit olacak:

Çünkü bir zamanlar sana açtığım kapı
Hâlâ aynı yerde duruyor,
Ama anahtarı artık bende değil.

Ben seni kötü hatırlamak istemiyorum
Güzel olan ne varsa
Güzel kalsın bende.

Ama şunu unutma;
Bir insanı kaybetmek
Onun gitmesiyle olmaz her zaman.

Bâzen yanında dururken kaybedersin onu
Gözlerinin içine bakarken
Kalbindeki yerinin çoktan boşaldığını
Fark etmezsin bile.

Ben senden giderken
Seni değil,
Bana seni sevdiren o eski halini
Arkamda bıraktım.

İşte o yüzden
Ne geri dönmeni bekliyorum
Ne de seni çağırıyorum.

Çünkü bâzı insanlar
Hayatından çıktığında
Bir boşluk bırakmaz.

Sadece insan,
Neden daha önce gitmedim diye
Kendine şaşırır.


12 Eylül 2026