Bir sürü imla hatası içinde anlam arıyorum sürünün içinde
Kimse kimseyi istemiyor ama herkes bir parça kimseye muhtaç
Bensiz yaşayamazsın diyen bilmem kaçıncı ölüsün
Biliyor musun artık sarmıyorsun telveye döndün içimde

Kendi kendine konuşan insanlar kadar kalabalık şiir, şair adem’in ısırdığı elma
İtiraf ederken bile iltifat eder, istemeye istemeye büyür oyuncaklar
Ah gâvur gâvurluğundan vazgeçmez de inananlar inancını ne zaman hatırlayacak
Köpekbalığı adası herero ve nama soykırımı hangi derbinin tadını verecek

Zaman piranaya benzer, hayat aslanın önünde kaçan ceylan
Ölünceye kadar izler insansa bazen yutar, yutkunur bazen
Zaten anarşi değil mi aşk ödemeyelim faturaları bu ay telefonsuz kalalım
Memnu olmayan memnun etmez derler haydi mektuplaşalım

Korkak sevgilim yüreksiz yalanı bir para paramparça sevgilim
Sevmek yormaz insanı, seviyorum demek inandırıcılığın yüz karası
Ki o yüzden ayrı yazılır bağlaçlar sıfırın muhtaç olmadığı yok
Esin imandır, imandandır derler üzerine alma iç paça sevgilim