​Aşk dediğin derin bir kuyu, dibi görünmez,
Bir kor düşer öze, ne su dindirir ne dondurur.
Gündüzü geceye katar, aklı baştan alır,
Aşk insanı nice eyler, bilinmez ki bilinmez...

​Bazen bir bülbül eyler, güle sevdalanır,
Dikenin batışını cana minnet sayar.
Bazen bir pervane eyler, ateşe atlar,
Yanmakta bulur dermanı, neylesin zavallı can!

​Aşk insanı dağlara salar, Ferhat eyler,
Kaya deldirir insana, kazma vurur taşa.
Mecnun eder, çöllere düşürür yolları,
Adını Leyla yazar her bir kum tanesine.

​Gözünün önündedir de yine de hasret çekersin,
Bir anlık cemali için ömürleri feda edersin.
Ne nevm kalır ne karar, ne uyku girer gözüne,
Gecenin karanlığında yıldız saydırır aşk insana.

​Bazen güldürür yüzünü, baharlar getirir ömre,
Dünya bir başka parıldar, kuşlar başka cıvıldar.
Bazen de bir hüzün sarar, iç çekersin derinden,
Gözünden süzülen yaş derya olur akıp gider.

​Aşk bu; kulu köle eyler, şahı sultan eyler,
Yeri gelir vezir eder, yeri gelir el eyler.
Tahtından indirir insanı, toprağa ram eder,
Gönül sarayını yıkıp yeniden inşa eder.

​Ey aşk! Sen ne garip bir sevdasın başımızda,
Ne yaşlı dinlersin ne genç, ne kışta ne yazda.
Seni tadan bilir ancak bu gizli dert nedir,
Hayaloğlu Aşk insanı nice eyler, bilinirmi nice?

Recep Hayal
Hayaloğlu