Ne güzel bir sessizlik şiiri bu.
Bir avuç sevinci cebine koyup kimsenin görmemesini istemek, aslında sevinci korumak değil; onu kendine ait, kırılgan ve mahrem tutmak. Gün boyu gökyüzüne susmak ve kuşların geçmemesi… O susuş, beklentinin değil, vazgeçişin dilidir. Çayın buğusunda beliren eski gölge, dokununca eksilince daha da acıtır; çünkü hatıralar bazen sadece bakılmak ister, tutulmak değil.
Açamadığın kapının eşiğinde nefesinin kesilmesi, en ağır satırlardan biri. İçindeki benin sessizce gitmesi ise şiirin kalbi: Ayrılık bazen birinin gitmesiyle değil, senin içinden birinin çekilmesiyle gerçekleşir.
Sonra bir kedi gülümser. O gülümseme, tüm o eksilmenin, susmanın ve gidişin ortasında küçük, kedi kadar hafif bir merhamettir. Uçan buseleri toplamak da aynı merhametten gelir; “onlar da terk etmesin diye” demek, sevginin en savunmasız, en çocuksu hâli.
Bu şiir, yüksek sesle ağlamaz. Fısıldar. Ve fısıldadığı için daha çok kalır insanın içinde. Tebrik ederim. .