Bu içli şiir, Fehmi mahlasıyla yazılmış; toplumsal eşitsizlikleri, adaletsizliği, dinî değerlerin istismar edilmesini ve halkın çektiği yoksulluk ile çaresizliği dile getiren güçlü bir taşlama örneği..

Beylerle ağalar" olarak nitelendirilen güç sahiplerinin yalan ve baskıyla düzenlerini sürdürdüğü, buna karşılık "yoksul ve fakir" halkın yaşama hakkının dahi elinden alındığı vurgulanmaktadır.

​Dış görünüşüyle (tesbih, fes, namaz) dindar görünüp arka planda kul hakkı yiyen ("haram yiyen") profiller eleştirilmekte; inancın insanları kandırmak için bir maske olarak kullanılmasına tepki gösterilmektedir.

​Temel gıdaların bile sunulamadığı, insanların soğuktan titrediği, evsiz kaldığı, giyecek bir hırkaya veya çuvala muhtaç olduğu acı ekonomik tablo resmedilmektedir.

"Sultan, padişah hastası" deyimiyle güç tutkusu ve otokrasi eleştirilirken; suçsuz insanların mağdur edilmesi, hatta "idam" ve zulüm gibi ağır haksızlıklara uğraması işlenmektedir.

Şiirin son kıtasında çekilen bu büyük imtihana rağmen, insanın her ne pahasına olursa olsun bir umut ışığı ("neşeyle sığınacak bir tünel") arayışı ve sabrı ifade edilmektedir.

​Halk şiirimizin geleneksel üslubunu taşıyan bu metin, toplumsal sorunlara ayna tutan sitemkâr ve uyarıcı bir niteliğe sahiptir.

Emeğine yüreğine sağlık