Adı yok,adı olmaz bazen sevmelerin
Yarım kalmış bir hikayenin,
İki kahramanıydık biz.
İkimiz de yaralı, ikimizde kırılmış
Yükünu alıp giden de vardı
O yükün altında ezilende,
Giden sen olurken,ezilen de ben olmuştum.

Tek tesellim düşman olmadan ayrılmıştı yolumuz
Karşılaşıp birbirine bakacak kalmıştı yüzümüz.
Senet değildi belki ama,güvenilirdi sözümüz.
Sevinçleri,hüzünleri hala paylaşabiliyorduk

Zordu belki yan yana durup, canımız yanmadan
Birbirimizin yüzüne bakabilmek.
Ama buda bir insanlık sınavı değil mi
İşte bu sınavda, kazanan biz olmuştuk.
Aşk bitti diye, gereksizdi olmak düşman.
Dostluğundan bir gün, olmadım pişman.

Bana sorulduğunda, neden ayrıldınız diye
İşte burada, sendin boynumu büken.
Cevapsız soruların,en acımaz tarafı
Olmazdı,olamazdı bu acının, hafifletici tarafı.
Ama ikimizde biliyorduk, gerçek cevabı
Verecek bir cevap yoktu,ama ayrıldık


Seninle bazen iki inat, ama değerlerinden vazgeçmeyen.
İki seven,ama şartların yorduğu.
Her şeyin karşısında dağ gibi duran ama rüzgarın savurduğu
İki insandık savrulurken erişip elele tutuşamayan

Adın anılırken hala gözlerim seni arıyor
Kulaklarım radar gibi sesleri tarıyor
Her gelenden,gidenden haber soruyor
Aşık olmasak bile,bu adam seni insan olarak çok seviyor
İnsanlığa değer katan kadın dostluğun bile bana güç veriyor
Adı yok böyle sevmelerin işte bunun da adı yok