0
Yorum
4
Beğeni
0,0
Puan
65
Okunma
Ve yeniden bitti gece.
Kendi karanlığım, gün doğumuyla da geçmiyor.
Ayrılık, vedadan daha uzun sürüyormuş meğer.
Sevgi bitti.
Biliyorum, bu gözyaşları artık sevgiden değil.
Bir yokluğa alışmanın sessizliğinden.
Kırıklarımı hâlâ toplayamadım.
O kadar çoklar ki…
Ellerimle toplamaya çalışırken
Kalbim kanıyor.
Sonra seni düşünüyorum.
İnsan, en çok şifa bildiği yere mi yaralanır?
Sen,
Başkalarının acısını dindiren ellerinle
Bana dokununca
Acının adını değiştirdin.
Şimdi anlıyorum…
Bazı yaralar dikilmiyor.
Bazı kanamalar durmuyor.
Ve bazı gidişler, insanın ömrüne sığmayacak kadar uzun sürüyor.
Ne tuhaf…
Herkesi iyileştiren sendin.
Beni,
Henüz kalbim açıkken
Masada bıraktın.
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
