Değerli kalemdaşım bu dizeler, masumiyetle başlayan bir aşkın hüzünlü ve yarım kalmış sonunu muazzam bir sadelikle dile getiriyor.
​
Şiir/şarkı, karmaşık imgeler yerine gündelik ve evrensel anılara tutunuyor: Okul çıkışı beklemeler, el ele yürünüşler, yağmurda ıslanmalar ve fısıldanan şarkılar.

Bu detaylar, hikayeyi dinleyen veya okuyan herkes için tanıdık ve samimi bir alan açıyor.

"Geceler bile gündüzdü beraberken" dizesi, sevginin insanın iç dünyasını nasıl aydınlattığını ve zaman algısını nasıl değiştirdiğini vurgulayan en güçlü anlatım noktası. Birliktelik anı zifiri karanlığı bile gündüze çevirecek kadar yüksek bir yaşama sevinci sunuyor.
​
Girişten itibaren inşa edilen o sıcak, adeta bitmesini istemediğimiz tatlı atmosfer, son iki dizede sert bir gerçeklikle bölünüyor:

Birgün ansızın benden gittin / Bir daha da geri gelmedin". Yağmur altında "bu yol hiç bitmesin" derken yolun tam da o noktada bitmiş olması, terk edilmenin yarattığı ansızlık ve çaresizlik hissini katlayarak hissettiriyor.

​Geçmişin güzelliği ile bugünün yalnızlığı arasındaki bu keskin karşıtlık, esere zamansız bir hüzün katıyor.

Kalemine yüreğine emeğine sağlık