1
Yorum
5
Beğeni
5,0
Puan
54
Okunma
Eylül diyorsun
Ve tamda orda yapraklarını dökmeye başlıyor ağaçlar
Hafif bir rüzgar hatırlatıyor yalnızlığını insanın
Kuşlar yuvalarına dönüyor artık
Kül rengi bulutlar sarıyor göğün maviliğini
Platonik aşklar mevsimine hazırlanıyor şehir
Çaylar daha bir demli oluyor kahvelerinde
Tahta taburelerin cızırtısı bozuyor sessizliği
Kara bir tren yola çıkıyor yüreğinden insanın
Bilinmeyen istasyonlara doğru
Unutulmayan sevgili isimleri yazılıyor buğulanan camlara
Sonrası ince bir sızı
Birde sevdiğinin kimliği düşüyor sol yanına insanın
Ve tam orda ilk gözyaşını dökmeye başlıyor gökyüzü
Gökyüzü ağlıyor acılarına insanın...
5.0
100% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz