İnsan, kendini var eden taşları bombalamaz; ancak o kalelerin burçlarına kendi pencerelerini açabilir.
​Annenden aldığın taşlar senin harcın ve temelin, ancak o taşların üzerinde yükselen hayat ve verdiğin anlam tamamen sana ait. Kendi benliğini bulduğun anlarda ona yaklaştığını hissetmek, köklerinle kurduğun sessiz ve derin bir barışın göstergesidir. Bir zamanlar bağımsızlığının simgesi saydığın sığınakların bile onun izlerini taşıdığını görmek bir yenilgi değil; aksine, kim olduğunu kabullenmenin ve kendinle bütünleşmenin en doğal halidir.
​Kendi mirasını yıkmak zorunda değilsin. O taşların üzerine kendi rengini vurmak ve mimariyi kendi arzuna göre şekillendirmek, o yapıyı patlatmadan da kendine ait kılmanın en olgun yoludur.
​Hangi his seni bu kaleleri korumak ya da yıkmak arasında bocalatıyor?

insanın olgunlaştıkça ve büyüdükçe öz saydığı karakterinin esasen annesinin mirası olduğunu fark etmesi; bu bağın getirdiği kabulleniş ile geçmişle veya kendisiyle çatışmanın imkansızlığıdır.