İstemesem de geçip giden pembe mevsimler için ağlarım
Umudum, hayatım gözlerimden silinmeyen mazim
Dün neydi yaşamak
Erik ağacındaki düşlerim
Neydi şarkım seyrederken Fırat’ı
Karşı kayalıklara çarpıp yeniden bana dönen şarkım
Şimdi dönüyor beynimdeki plakta
Kuşların bir başka ötüşü sabahları
Akşamları uzaklardaki homurtusu kurtların
Yaşamak masalmış meğerse, yitirdiğim yıllar içinde
Ben asla, asla unutmadım
O güneşin bambaşka doğuşu
Gecelerin fisunlu güzelliklerini

Artık o günleri
Bir şarkı olarak duyarım
Bitmeyen aşkı içimdeki yitirdiğim zamanlar
Bir düşün kalbi, kalbimde atan
Romantik roman zamanlarıydı
Akşamlarıma merhaba diyen kuşlar
Kuşlarla uçup giden bir ömrü içiyorum
Leylakların avuçlarından
Sonra eylül duruyor gözlerimin karşısında artık
Eylül, roman mevsimim
Eylül okul mevsimim benim
Başlayan, tek tek adımlarda yürüdüğüm mevsim
Eylül aşkımla süslüyorum sayfalarımı

Yağmurlar insin eylül bahçelerine
Islanayım
Akşamlar gelsin, gürültülü homurtuları ile
Sonbaharın şarkısını dinleyeyim
Rüzgarın uğultusunda
Gözlerime gülümseyen eylülü özledim
Onu bir şarkı olarak dinlerim

Bu seferde şikayetimi sana söyleyeyim
Sana bu satırları kalbimden kalbine mektubumu
Bilsen, biraz zor yazıyorum
Geçen akşam yandığından elim
Bu eylülde de sesleneyim derken
Ateşler hep kalbime düşecek değildi ya
İşte ellerimde yanıklar ateşlerin oyunu
Yansa da elim, yansa da yüreğim
Sana mektuplarımı yazıyorum bir şekilde
Dinlerken bir şarkının feryadını
Ağlıyorum bazen de

Duy bu seferde kalbimin şarkısını
Bir bilsen şimdi nasıl çaresizim
Bilmiyorum bu kaçıncı eylül yorgunluğu gözlerim
Tut ki
Gözyaşı dolu bir denizim, bir okyanusum
Akşamlar gibi yorgunum
Geceler gibi yitik
Yerden yere vuruyor kahrediyor beni
Hasret dolu, ayrılık dolu, her şarkı, her betik
Bütün hüzünler eylül gibi
Bütün acılar sonbahar
Acıların deneme tahtası benim şimdi

Günay Koçak

2 / 09 / 2026