sen gibi…

Kız Kulesi ve Sen

Kız Kulesi’ne baktım bu akşam
İstanbul yine kalabalıktı
ama nedense
içimde sessiz bir yer vardı.

Sonra seni düşündüm…

İnsan bazen birini özlemiyor aslında
onun yanında kendisi olabildiği hâli özlüyor.

Senin yanında
kelimelerimi saklamıyordum
susarken bile
anlaşıldığımı hissediyordum.

Kız Kulesi denizin ortasında
tek başına duruyor ya
belki de yalnızlık böyle bir şey değil
insanın kendi içinde
kendine uzak kalması.

Sen bana bunu öğrettin.

İnsan kendinden kaçtıkça
şehirler büyüyor
sokaklar uzuyor
kalabalıklar çoğalıyor…

Ama insan
kendine döndüğü gün
bir pencere açılıyor içinde.

Bu akşam İstanbul’a baktım
Kız Kulesi’ne baktım
sonra gökyüzüne…

Ve düşündüm:

Bazı insanlar hayatımıza
kalmak için değil
kendimizi yeniden hatırlatmak için gelir.

Sen de öyle geldin
Denizim

Şimdi Kız Kulesi kadar uzakta
ama içimde
hiçbir mesafenin silemeyeceği
bir sessizlik olarak duruyorsun..