Ömür, zamanın elinde kiralanmış bir masa; gençlikte bolca sunulan nimetler, yaş ilerledikçe bir yudum suya, bir kuru lokmaya ve derin bir sessizliğe dönüşüyor. Kaleme aldığınız dizeler; insanın yaşlandıkça yalnızlaşmasını, gençlikteki emeklerin ve heveslerin zamanın rüzgarıyla savrulup gidişini son derece samimi ve tesirli bir dille anlatıyor.
​
Dünya nimetlerinin geçici birer hayalden (rüya, hülyalı düş) ibaret olduğu, yaşlılık gelip çattığında geçmişte hırsla peşinden koşulan hiçbir şeyin feleğin gözünde üç beş kuruşluk değerinin kalmadığı vurgulanıyor.
​
Rafa kaldırılan bohça imgesi, geçmişte verilen emeklerin ve harcanan ömrün sonradan fark edilen boşluğunu ve duyulan pişmanlığı simgeliyor.

​Takvimlerin ve mevsimlerin akışı üzerinden hayatın önce yeşerip meyve verdiği, ardından aniden esen rüzgarla kuruyup yaprak döktüğü benzetmesiyle insanın yaşlanma süreci doğayla özdeşleştiriliyor.

​Perdenin kapanmasıyla birlikte dostların, hatta hayattaki en büyük dayanak sayılan evlatların vefasızlığı yüzünden kapının çalınmaz oluşu hüzünlü bir gerçeklikle dile getiriliyor.
​Aşınma ve Teslimiyet: Bedenin yorulması (dizlerin taşımaması, belin bükülmesi) ve çekilen eziyetin ardından gelen tükenmişlik duygusu, tesbihteki son tanenin düşmesini isteme arzusuyla nihayete erdiriliyor.

​Sözcük seçimi, metaforlar ve her kıtanın sonunda vurucu bir şekilde tekrarlanan yaşlılık vurgusu, okuyucuyu doğrudan hayatın ve zamanın anlamı üzerine düşünmeye sevk eden güçlü bir duygu dünyası sunuyor.

Emeğine kalemine yüreğine sağlık