Bir seher vakti düştüm kendi içimin yollarına,
Baktım ki avucumda yalnız çamur, yalnız toprak var.
Sığındım sonsuz rahmetin o en sıcak kollarına,
Anladım ki bu alemde kul olmaktan öte ne var?

​Alnımı secdeye koydum, toprağa değdi başım,
O an durdu zaman, bitti içimdeki o amansız savaş.
Gözümden dökülen her damla, en sadık sırdaşım,
Yıkandı günahlar, hafifledi o dağ gibi ağır taş.

​Biz bu dünyaya sultan olmaya gelmedik ki usta,
Bir garip yolcuyuz, heybemizde sadece dualar var.
Nefis denen o zalim, kalbi eyler hep hasta,
Oysa Rabb’e kul olanın gönlünde bin bir bahar var.

​Geçtim dünyanın şanından, şöhretinden, malından,
Hangi makam baki kalmış ki ecel kapıyı çalınca?
Koptum yalan sevdaların kurumuş dalından,
Huzuru buldum sadece O’nun kapısına varınca.

​"Kulum" desin yeter ki, başka bir rütbe istemem,
Dünyanın bütün yükü omuzlarıma binse de gam yemem.
Söz verdim bir kere, artık batıl yollara gitmem,
Rızasından başka hiçbir ikbale baş eğmem.

​Gece karanlık olsa ne çıkar, nuru aydınlatır kalbi,
Kul olan bilir ki her dertte gizlidir bir şifa.
Unuttum artık insanlardan gelen o sahte sevgiyi,
En büyük sadakat O’nda, O’nda bulunur gerçek vefa.

​Usta, de ki bu Hayaloğlu hak kapısında bir kul.
Boynu bükük, elleri semada, affını bekler durur.
Kulluk ki en büyük hürriyet, en yüce payedir,
Rabb’ine kul olan insan, ancak huzuru bulur...

Recep Hayal
Hayaloğlu