İnsan bir yaştan sonra anlıyor arkadaş;
vakit değil mesele,
yanında "kendin" kalabildiğin insan mesele.

Sürekli kendini anlatmak yoruyor.
"Ben böyle değilim" demek yoruyor.
Gönül almak, yanlış anlaşılmamak için
kelimeleri kırk kere tartmak yoruyor.

Artık kalabalık istemiyor insan.
Gürültü istemiyor.
İki kelime edince "anladım" diyen,
susunca da "canın sıkkın" diyen lazım.

Artık ruhunu yormayan birkaç güzel insan...
Yargılamayan,
hesap sormayan,
geldiğinde "hoş geldin",
gittiğinde "yolu açık olsun" diyen.

Huzur artık meydanlarda değil,
on kişinin arasında değil.
Huzur;
çayını yudumlarken lafını bölmeyen,
düşünce yanında oturan,
sırrını taşıyabilen
bir-iki kalbin yanında saklı.

Bir yaştan sonra insan seçiyor:
Kiminle çok değil,
kiminle "gerçek" olduğunu.

Çünkü ömür kısa Dayı.
Geriye dönüp baktığında
"ne çok insan vardı" demek değil,
"iyi ki şunlar vardı" demek istiyor insan.

Allah herkese;
susunca anlayan,
konuşunca incitmeyen,
yanında kendisi kalabildiği insanları nasip etsin.

Dinçer Dayı