sabaha karşı.
bir öğleden sonraydı

elimle kestim yerden ayağını
acımadan.
o pis sırıtışın kaydı silindi
zamandan

korkmadan kabullendi her şey
olanı.
biteni gömdük beraber
günbatımı bahçesine
yeşil vardı
biraz da turuncuya kaçan sarı
düştüğü yerde
yok oldu .
insan oluşu insanlığa hakaret varlığı.



gördün bildin
hiç konuşmadın. söyledin
duydum.

"huzurluyum. git. geliyorum.."

gittim.
giderken
gözlerinden kendimi izliyorum
senin gibi değil fakat
sen olmuşum.

"git. geliyorum"

alnında
yüzünde
gözlerinde
turuncuya kaçan sarı
saçların sanki
yenice okşamış parmaklarımı

elimde
nereye gidilir bilmediğim bir bilet
hadi demiyorum
ne zaman demiyorum
öyle inanmışım gelişine
ardıma bakmıyorum

otobüs çok eski
ama yepyeni bir mavi.
kapısı elbisenin beyazı

evet elbisenin kumaşı
kocaman yeşil yapraklı
kırmızı küçük çiçekleri olan
beyaz bir bahardı.



onu öldürdüm.

ne güzel
rüyaydı
: