0
Yorum
1
Beğeni
0,0
Puan
55
Okunma
Her düşen yaprak,
içimden kopan sessiz bir vedanın fısıltısıdır.
Rüzgar alıp götür,
ben tutam.
Dal tutamaz.
Toprak bile sadece kabul eder.
Belki de en uzun veda,
tek bir söz bile edilmeden
toprağa dokunduğun o andır.
Elveda demeden gidiştir.
Geri dönmeyecekmiş gibi susmaktır.
Yokluğun,
bu toprağın kokusu kadar derin
ve artık bir o kadar tanıdık geliyor.
Yağmur yağsa ıslanır,
güneş doğsa kurur,
sonbahar gelse düşerim.
Ama sen gelmezsin.
Ve ben,
her düşen yaprakta
sana biraz daha veda ederim.
Dinçer Dayı
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
