Derin uykudasınız.
Yorgan sıcak, oda sessiz.
Dışarıda duvar yıkılıyor,
siz “rüzgardır” deyip dönüyorsunuz.

Rahatınızı bozan her sese düşmansınız.
Çünkü düşünmek yorar,
mücadele terletir,
uyanmak can yakar.

Oysa temele dinamit koyuyorlar.
Yavaş yavaş.
Bir gün değil, her gün.
Siz yine de yüzünüzü yastığa gömüyorsunuz.

Bir yumruk iniyor ensenize,
sıçrıyorsunuz,
şaşkın bakıyor,
sonra yine uyuyorsunuz.
Daha derine.

Bize kızıyorsunuz.
“Başucumuzda davul çalıyorlar” diye.
Evet çalıyoruz.
Çünkü iğne batınca uyanan bir millet,
kılıç dayanınca ayakta kalamaz.

Bir sabah gelecek.
Yatak da bulamayacaksınız.
O zaman feryat edecek,
“keşke” diyeceksiniz.
Ama o gün, “artık çok geç” diye fısıldayacak duvarlar.

Biz yine de vazgeçmiyoruz.
Çünkü siz uyanmadan,
bizim de uykumuz haram.

Şimdi soruyorum:
Davulu biraz daha sert çalalım mı,
yoksa siz,
kendi kendinize kalkmayı deneyecek misiniz?

Özcan İşler