Kanatsız bir kuş gibiydi yüreğim,
uçardı sana doğru,
gölgenin peşinden.
Bedenim hapsolmuştu
uçsuz bucaksız sandığım
kalbinin içinde.

Ne birkaç kelimeden anladın beni,
ne birkaç satırdan.
Açtıkça gönlümü sana,
sen boşluğa bakar gibi
baktın hep.

Kendince sevdin,
kendince görmedin.
Belki de gördüğünü
anlamaya hiç çalışmadın.

Ben sana geldikçe
sen iki adım geri gittin.
Ben sevdikçe
sen kendini vazgeçilmez zannettin.

Bazen hayat
öyle şeyler yapar ki
elinin önünde duran değeri
göremezsin.
Öyle körleşirsin ki
kaybetmeden anlayamazsın
neyin sana ait olduğunu.

Ben geldim,
sen gittin.

Ben sevdim,
sen terk ettin.

Ben sen oldum,
sen bana yabancı oldun.

Ben aşk dedim,
sen zem ettin;
sevgimi küçümsedin,
beni yerdin.

Ben uğraştıkça
sen beni kendine
elzem ettin sanıyordun;
oysa elzem olan
benim sana verdiğim sevgi değil,
senin kaybettiğin
kendi kıymetindi.

Ve hikâye
seninle başladı,
seninle bitti.

Yaşayan ben oldum,
unutulan sen.

Fatih bilen © telif hakkı saklıdır