Geceye düşer bir ah, göğe yükselir nida,
Uykuda koca bir alem, sessizliğe müptela.
Hani birler bir olacaktı aynı kıblede?
Hani tek bir vücuttu ümmet şu fani alemde?

​Bak, haritada çizilmiş sınırlar yetmemiş gibi,
Yüreklere de çekilmiş duvarlar, tel örgüler.
Bir yanda dökülen kan, bir yanda derin sükût,
Ne zaman yeşerecek zulamızdaki o umut?

​Dualar aynı dilde, secdeye değen alın bir;
Ama niye uzanmaz birbirine bu eller?
Hangi kuyuya düştü Yusuf, nerede Yakup’un gözü?
Ne zaman tutulacak o kadim kardeşlik sözü?

​Kalk be kardeşim, sil gözündeki şu gaflet tozunu,
Bırak benliği, ırkı, o kuru kavgaları!
Biz ki barışın, merhametin sancaktarıydık;
Ne ara unuttuk yetimin hakkını, mazlumun ahını?

​Dağılsın üstümüzdeki bu simsiyah bulutlar,
Birleşsin eller, yeniden uyansın o ruh!
Zaman sitem etme zamanı değil artık;
Vakit, bir olup zalimin karşısında dik durma vaktidir! Hayaloğlu.

Recep Hayal
Hayaloğlu