1
Yorum
7
Beğeni
5,0
Puan
79
Okunma
Camdan kulelerin gölgesinde büyüyen kibir,
Güneşi kendi ceplerinde taşıdıklarını sanırlar.
Oysa kökleri çürük bir meşe gibi sessizce devrilir,
Toprağın altında her taç, aynı karanlığa boyanır.
Kelimeler süzülür ağzınızdan cıva gibi ağır ve soğuk,
Kendi yankınızla beslenen birer gölge tiyatrosusunuz.
Fırtına fısıldadığında sönüverir o içi boş soluk,
Kendi yansımasında boğulan birer Narkissos’sunuz.
Gövdenize diktiğiniz o mağrur ve dik kayalıklar,
Zamanın keskin dişlerinde birer kırıntıya döner.
Göğü fethettiğini sanan o hoyrat kanatlar,
Bir kıvılcım rüzgârıyla kendi küllerine çöker.
...
..
.
5.0
100% (4)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz