Ay tenli,
Mahmur bakışlı kadın,
İşte şurada yanı başımda,
Bir nefes kadar yakın, bir ömür kadar uzak.
Oturduğu koltuğa sığmaz, adeta çıldırtır beni.
Göz ucuyla baktığımı fark etmez bile,
Ben varlığına yanarken, o yokluğuma dalar,
Öylece dururken bile...
Oysa şiirlerimden sever beni bilirim.
Sesimi sever geceyi bölen gür ve derin.
Her zaman ayrılık şiirleri yazarım bilir,
Ayrılalım der şiir yazayım diye.
Ben ise hayranıyım onun,
Kendisi kadar şiirleri de güzel.
Kıskanırım onu o bilmez bunu.
Tüm şiirlerimi,
En mahrem satırlarımı bile ezbere bilir,
Korla alev, harla kül gibi.
Notlarımı karıştırır her gece,
Kendini arar,
satır satır, hece hece,
İnsan sevdiğini ezberler.
Ben de ezberlerim…
Ezberledim.
Gör bak hem de nasıl ezberlerledim
Sesinin tonunu, teninin rengini, gülüşünü ezberlerledim.
Sevilmenin nasıl olduğunu,
sevmenin en karmaşık halini ezberlerledim.