Bir zamanlar cennet gibi görünürdün gözüme
Toprağına yüz sürsem şifa derdim gönlüme
Yıllar geçti, dağıldı gözlerimdeki duman
Meğer gönlüm aldanmış onca zaman

​Meğer toprağın da toprakmış, taşın da taş
Yokmuş bir farkın diğer yerlerden, köyüm
Gözümden süzülen şu damla damla yaş
Sana değil, bağrındaki geçmişlerime köyüm

​Seni kıymetli kılan sevdiklerimizmiş meğer
O gülen yüzler, o sıcak sesler, o güzel insanlar
Çok geç anladım; gidenlerin yeri dolmuyor
İnsan gidince taşın da duvarın da tadı kalmıyor

​Biz seni değil, o sokaklardaki çocukluğumuzu
Biz seni değil, gidenlerin özlem kokusunu
Meğer en çok anılarımızı seviyormuşuz
Boş kalan evlere bakıp sessizce ağlıyoruz

​Kapı önlerinde geçen o uzun yaz geceleri
Ninnilerle büyüyen çocukların düşleri
Bir bir göçüp gitmiş hepsi uzak diyarlara
Hatıralar nöbet tutar şimdi eski duvarlarda

​Bayram sabahlarında ayrı bir sevinç doğardı
Her kapıda bir selam, her gönülde yer vardı
Şimdi dönüp bakınca eksilen köy değilmiş
Meğer zaman alıp götürmüş, kalan sadece izmiş

​Anladım ki özlenen ne taşmış ne de toprak
Gidenlerin ardından içimde kalan izler ancak
Maziye gömülmüş meğer ömrün en güzel günü
Köyüm, boşuna aramışım sende mutluluğun özünü

​2 Mart 2024 Cumartesi günü, saat 23:50