Bazı çığlıklar vardır dostum,
Öyle gür, öyle heybetli çıkar ki boğazından,
Sanırsın gökyüzü yarılacak,
Sanırsın dağlar devrilecek yerinden!
Ama gel gör ki,
Yalnızca senin içindeki uçurumlarda yankılanır,
Bir tek Allah’ın kulu duymaz o gürültüyü...

​Kalabalıklar geçer yanımdan,
Yüzlerinde tebessüm, ellerinde telaş.
Ben ortalarında avazım çıktığı kadar susarım!
Geceye haykırırım içimdeki yangını,
Rüzgâr alır götürür, duvarlara çarpar sözlerimi;
Bir tek sen duymazsın,
Bir tek bu şehir duymamazlıktan gelir!

Söyle bas bas bağırmak mıdır bağırmak?
Yoksa en derin sessizlikte boğulmak mı?
İnsan en çok sesi gür çıkarken yalnızdır bu dünyada,
Çünkü kimse bakmaz gürültünün arkasındaki yaraya.

​Hayaloğlu bir cıgara yakar tam burada,
Dumanı yükselir gecenin siyahına.
Varsın duymasınlar, varsın anlamasınlar...
Bizim çığlığımız kulaklara değil dostum,
Bizim çığlığımız doğrudan aşkın yalnızlığa!

Recep Hayal
Hayaloğlu