Yağmur ince ince düşerken omuzlarıma...
Gözlerimi kaldırdım gri gökyüzüne...
Sanki cevap verecekmiş gibi sustu rüzgâr...
Ve dudaklarımdan döküldü o kırılmış soğuk cümleler..

“Nasılsın… sen iyi misin?
Ne yapıyorsun şimdi...
bensizliğin içinde? iyimisin?"

Sesimi yağmur taşıdı uzaklara,
Belki ona..
belki sadece boşluğa...
Her damla yanağımda bir hatıra gibi...
Gözyaşlarımı sakladım yağmurun damlalarında..

Bir zamanlar adını AŞK diye koyduğum duygu...
şimdi içimi yakan bir alev fırtınası..
Sevmiştim … hem de en derinden...
Ruhumla...
Kalpten...
Tüm bedenle sevmiştim...
Ama ihaneti öğrenince, en çok kalbim konuştu...

“Ben buradayım!” diye haykırdı göğe,
“Sevdiğim adam, sen neredesin şimdi?”
Sesimde kırgınlık...
Içimde paramparça aşk...
Ve her kelimem yarım kalmış bir veda...
"Sen ! Sen Nasılsın şimdi ?
Bensiz iyimisin?"...
Yağmur hızlandı...
sanki onunla ağladı..
Sildi yüzümden izlerini
Acıyı...
Yoklulugunu...
Göz yaslarimi sildi...
Ama hiçbir damla..
içimdeki o Alevi ...
o ateşi...
silemedi ... Silemedi...
Ne aşkını, ne de uğradığım ihaneti.

Gökyüzü sustu…
Yağmur dindi...
Ama ben..
Ben ...
Ben hâlâ cevap bekliyordum...

Nasılsın ... Sen Nasılsın ...

Ben ...
Ben iyiyim ... Iyiyim işte