Cebinde iki ayrı not taşıyacaksın.
Birinde;
"Dünyanın merkezi sensin" yazacak.
Diğerinde;
"Bir HİÇsin" yazacak.

Kendini bulunmaz Hint kumaşı sanmaya başladığında,
Aynaya bakıp "bensiz olmaz" dediğinde,
Herkesin sana borçlu olduğunu sandığında...
Çıkar ikinci notu.
Oku.
"Bir HİÇsin."

Toprağın altındakilerle aynı toprak olduğunu hatırla.
Tarihin seni adınla değil, yaptığınla yazacağını hatırla.
Bugün alkışlayanların yarın unutacağını hatırla.
Kibir zehirdir. Panzehiri küçüklüktür.

Yaşadığın hayattan zevk almamaya başladığında,
"Ne anlamı var" dediğinde,
Yaptıkların görünmez olduğunda,
Aynada kendine yabancılaştığında...
Çıkar birinci notu.
Oku.
"Dünyanın merkezi sensin."

Çünkü senin gülüşün bir evi ısıtır.
Senin elin bir yarayı sarar.
Senin varlığın birinin duasına girer.
Sen yoksan, senin dünyan eksik kalır.
Eziklik de zehirdir. Panzehiri kıymetliliktir.

İnsan ikisinin ortasında yaşar.
Ne tanrı, ne toz.
Ne padişah, ne köle.

Bazen uçacaksın, kanat takacaksın.
İkinci not diyecek ki: "Yere in."
Bazen çökeceksin, kararacaksın.
Birinci not diyecek ki: "Kalk."

Denge budur.
Ne kendini ilahlaştır,
Ne kendini yok say.

Cebindeki iki not, pusulandır.
Biri seni yere çeker,
Öteki seni göğe kaldırır.

Ve sen, ikisinin arasında,
Tam "İNSAN" olursun.

Unutma:
Dünya senin etrafında dönmez.
Ama senin dünyan,
Sensiz dönmez.

Dinçer Dayı