Bostan idim, bağ idim Ben de bir zamanlar,
Şimdi bağım kurudu, bağçem viran oldu.
Yeşeren yapraklar, açan o al güller,
Gazel oldu döküldü, bahçem viran oldu.

​Ne bülbül öter artık, ne seher yeli eser,
Kendi içimde bitti o en güzel hevesler.
Zaman bir zalim gibi umutlarımı keser,
Yaprağım dalda soldı, bahçem viran oldu.

​Gonca güller büyüttüm sevginin pınarında,
Har vurup harman ettim ömrün baharında.
Bir tek sen kalmış idin yüreğin diyarında,
Gittiğin o günden beri bahçem viran oldu.

​Felek çarkını döndürdü, yıktı bentlerimi,
Savurdu dört bir yana tatlı düşlerimi.
Görenler tanıyamaz oldu şu hallerimi,
O eski neşem kaçtı, bahçem viran oldu.

​Hayaloğlu der ki; yüküm elem, derdim var,
Başımda esen poyraz, yüreğimde boran var.
Hani o mesut günler, hani o vefakar yar?
Gönül sarayı çöktü, bahçem viran oldu.

Recep Hayal
Hayaloğlu