Sarhoş gibiyim.
Hiçbir şey zevk vermiyor.
Hiçbir şey yapmak içimden gelmiyor.

Kendimi korumak için mi çekildim kabuğuma,
Yoksa dünyadan vaz mı geçtim?
Bilemiyorum.

Huzur mu arıyorum kendimce,
Yoksa herkesten, her şeyden saklanıyor muyum?
Doğrusu artık ayırt edemiyorum.

Herkes mi beni dışladı,
Yoksa ben mi herkesi dışladım?
Kapıyı kim kapattı?
Ben mi acaba?
Yoksa onlar mı?

Yalnızlığım bana şifa mı,
Yoksa kendime kestiğim sessiz bir ceza mı?
Bazen ilaç gibi geliyor,
Bazen zehir gibi içime akıyor.

Yaralarımı sarmak, kendimi toparlamak için mi kaçıyorum,
Yoksa mücadele etmekten mi korkuyorum?
Mücadele edecek dermanım mı bitti,
Yoksa savaşacak umudum mu kalmadı?

Cevap aradıkça sorular çoğalıyor.
Cevap sustukça kalbim sıkışıyor,
İçimdeki sesler bağırıyor.

Ve ben...
Kabuğumun içinde
Kendime hem mahkum,
Hem gardiyan oldum.

Bilmiyorum...
Belki de bilmemek,
Şimdilik en dürüst,
En mantıklı cevabım.
Dinçer Dayı