​Sessiz bir beldeye düştü yolumuz,
Ağaçlar boy bükmüş, yapraklar durgun.
Burada son bulur hayat, yolumuz,
Rüzgâr usul eser, fırtına yorgun.

​Taşlara kazınmış isimler, yaşlar,
Bir vakit bu yoldan geçen o başlar.
Toprağa karışmış gözdeki yaşlar,
Devran böyle imiş, ecel de hakmış.

​Ne makam sahibi, ne malın adı,
Silinmiş dünyanın lezzeti, tadı.
Sustu feryatlar, gitme vaktiydi,
Bir beyaz kefenmiş meğer muradı.

​Sıralı selviler nöbet bekliyor,
Giden her yolcuya elveda diyor.
Toprak kucağını açmış gözlüyor,
Dün adım atandan eser yok şimdi.

​Kimi genç çağında düşmüş toprağa,
Kimi dayanamamış kuru yaprağa.
Sığınmış herkes o son durağa,
Gurbetin son ucu burası meğer.

​Dualar yükselir Fatiha ile,
Sözler kifayetsiz, dökülmez dile.
Dünya bir gölgelik, çekilen çile,
Amelden gayrısı yalanmış meğer.

​Hayaloğlu der ki ibret al baştan,
Akıl kâr eylemez gözdeki yaştan.
Bir gün adın yazılır o soğuk taşa,
Gözünü açarsın, vakit daralmış.

Recep Hayal
​Hayaloğlu