0
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
22
Okunma
Dileğimdir Yâren
Dağlara sordum: “Giden döner mi?”
Yel sustu, taş ağladı sessiz.
Bir gül düştü sinesinden toprağın,
Adı yoktu, ama sesi bendendi.
Yâr diye çağırdım bir ismi,
Küllerinden doğdu bir türkü,
Hasretin elleri titredi telde,
Kırık bir saz, yanan bir gökyüzü.
Yıllar geçti, kalmadı izimiz,
Kül olduk, ama rüzgârda sözümüz.
Anaların gözyaşında çoğaldık,
Bir halk olduk, bir isyanın yüzüyüz.
Bir çocuk doğdu, adı “roni” dediler,
Gözleri Sivas’ın koru gibi yanar.
Bir kadın ağladı,
“Artık susmayın!” diye haykırarak...
Bir ışık söndü, bin yürek yandı,
Bir saz konuştu, halk anladı.
Ve ben…
Ben dedim ki:
Yandık da bittik sanmayın yâren,
Biz külden doğarız her sabah yeniden.
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
