Kül ve Yemin

Bir ülke yürür içimden
dağları yırtık, nehirleri suskun
çocukların cebinde yarım ekmek
yarım umut
tam bir gece var.
Bir ülke yürür içimden
her adımı sürgün,
her nefesi tutanak
ve her sabah
bir öncekinden biraz daha eksik.
Ama bilirim:
Toprak, en çok basıldığında
hatırlar göğü.
Bir adam vardı,
adı yoktu —
adı çoktu.
Bir meydanda düştü,
bir cezaevinde büyüdü,
bir annenin gözünde çoğaldı.
Onu vuran kurşun
aslında
zamanın korkusuydu.
Biz korkuyu öğrendik erken
ama boyun eğmeyi
hiçbir öğretmen
bize ezberletemedi.
Çünkü
bir kez yoksul bir çocuğun elini tuttuysan
bilirsin:
Dünya, sandıklarından ağırdır
ve o ağırlık
ancak birlikte taşınır.
Şimdi soruyorum karanlığa:
Kaç duvar örersen ör
sesimizi durdurmak için,
kaç yasa yazarsan yaz
umut hakkında —
bir şiiri
hangi hücreye kapatacaksın?
Biz
adlarımız silinmiş olsa da
yürüyüşümüzden tanırız birbirimizi.
Ve tarih
bizi hep dipnot sanır
ama her defasında
başlığı biz atarız.
Sonra bir gün
en yorgun anında gecenin,
bir çocuk
hiç kimseden izin almadan
gökyüzüne bakar.
İşte o an
bütün iktidarlar
birden yaşlanır.
Çünkü
gelecek
artık korkmayan bir çift gözle
başlamıştır.