Gözlerim ne zaman gözlerine denk gelse
Küçük bir kız çocuğu kırmızı pabuçlarını giyerdi
Bayram sabahı neşesi dolup taşardı içime
Haftalığını alıp elinde bir iki poşetle eve gelebilen
Sanayi işçisi bir babanın gururu kabarırdı omuzlarımda
Ne zaran adtm soylesen
Dudaklarından inci tancieri dökülürdü yüreğime
Çınlardı kulaklarım aşk aşk diye
Esince rüzgar
Karadeniz’in harçın dalgaları gibi
Savrulurdu saçların okşamaya kıyamazdım ben
Kokunu her çekişimde ciğerlerime
Sanki baharlar gelirdi
Yüzyıllardır kara kışta kalmış viran bahçeme
Sevmek nasıl bir cylemdi
Sevince ne yapmalı insan neler söylemeliydi
Sadece seviyorum demek yetmiyor seni anlatmaya
Ne kadar da süslesem kelimeleri
Dünyadaki hiçbir lisan cüret edemiyor güzelliğini yazmaya
Sen öyle eşsiz öyle güzelsin ki
Sanki yaradan ilk senin ruhunu üfledi
Kendi nurundan.


BEKİR BAYAR