Yoğun, karanlık ve sarsıcı imgelerle örülmüş, insanın ölüm, sorgu, inanç ve hayat karşısındaki çaresizliğini sorgulayan güçlü bir şiir. “Bıktım oku kelimesine OK denmekten” dizesi özellikle günümüzün yüzeysel ve mekanik diline çarpıcı bir gönderme taşıyor. Mezarlık, mahşer, rükû ve sorgu imgeleriyle iç hesaplaşmayı birleştiren şiir, okuru rahat bırakmayan ağır bir atmosfer kuruyor. Farklı ve cesur bir anlatım; kaleminize sağlık.

ölüsü çıkmaz diyerek başlıyor iki kere
mezarlar mezarlıklar ne çok ne çok ölüm diyorsun
koca bir şehre kefen biçtim diyorsun
ölüm bireysel değil toplu olmuş

çıplak gömüldüm haşarat bayramına diyorsun
toprak bile saramamış yaralarını
ruhunun gözlerinde gözlerin vampir
içerdeki bakış dışarıyı kemiriyor

sorgucular gelmedi cevap kağıdı buruştu elinde
sorgucuların kendisi sorguya çekilmiş vakitsiz
mahşerin köprüsü kopmuş ters dönmüş
düşe mi ateşe mi gül bahçesine mi seçilmiyor

uzak mesafeler sonsuz derinlik
rükuye düşüyorum eşhedim gelmiyor diyorsun
oysa ne çok illallah çekmişliğin var hayata
sübhane rabbiye lazım demeyi bilirsin ama dil yok

ah dilsizler dilimi çaldılar ağızları yalak diyorsun
bıktım oku kelimesine ok denmekten
emir veriyorlar ama anlamıyorlar

kısaca
bu şiir kefen giymiş bir isyan
ölüm var ama diriliş yok
sorgu var ama cevap yok
secde var ama kelime yok
her dize yara her dize kırgınlık

çok ağır ama çok gerçek.

👌👏☕🙏