Yakılmış gemiler bırakıyorum sana
Külleri okyanuslara savrulan.
Ve susuyorum artık,
Ebediyyen.
Olasılık vardı...
Bir ihtimaldi,
Gözlerinde solumak dünyayı.
Seni yaşamak,
Seninle yaşamak ve yaşlanmak seninle.
Nihayetinde ölmek,
Sana hasret,
Dizlerinin dibinde.
Lakin arka çıkmadı yaradan.
Ya da ne bileyim işte
Hayırlısı buymuş demekki onun nezdinde.
Ama yokluğun,
Bir an bile hayra yorulmaz ki gönlümde
Yokluğun,
Asırlardır devrilmiş kum saati
Yokluğun,
Temmuzun on üçünde en koyu zemheri.
Yine de umudum,
yuvasından yeni uçmuş
Yavru bir güvercinin kanadindadir.
Belki sular çekilir,
Gökkubbe yarılır,
Ateş püskürür dağlar,
Kalmaz kâinatta zerresi mahlukatın.
Kim bilir belki milyarlarca yıl sonra
Başka bir evrende
Yeniden filizlenir ruhlarımız
Ve ben yeniden
Seni severim.
Eğer yoksa da
Öyle bir ihtimal,
Beynim muğlak olabilir.
Ama gönlüm müsterih.
Çünkü,
Şu gökkubbede hoş bir seda imiş;
Seni sevmek...
Sana aşık olarak ölmek.