I

Birbirimizi bekleyen yolculardık,
yerlerimizde kalmış.
Yağmur bulutları olmadı hiç yükümüz.
Paylaşamadık bu yüzden noksanlıklarımızı
İrisimde büyüyen bir girdaptın, şehirlerimi tenhalaştıran
Ölümü de, hayatı da hatırlamamak gibi bir çabamız vardı.Sen serçelere yuva yaparken yüreğini, sessizce yudumlardım bakışlarından

II

Mahmur iki ırmaktık, denizi prangalı.
Seslerimizde gizliydi belki her şey, geçmiş, gelecek.
Dörtnala koşan bir yaban kısrağının yelesine
tutunmuştuk, görerek saçıldığımızı sağa sola.
Parçalarımızı savuruyordu sürekli rüzgâr.
Yine de gözlerimizde arıyorduk her şeyi
Bildiklerimiz sıkıcıydı, bilmediklerimiz ürpertici
Nadasa bırakamıyorduk yüreklerimizi, akıp giderken çatlak kabımızdan

III

Sadece Güneş dokundurabilir parmaklarını çiy tanelerine,incitmeden.
Ölümün merhametidir bu.
Neden hayat sevimlidir o zaman?
Hangi kendimizden ayrılamamıştık ki biz?
Sürekli göçüyordu bir yanımız geride bıraktıklarımıza,
Göçmen kuşlar gibi, bir şeyleri daha geride bırakarak.
Sesine bir ekebilseydim ruhumu, baharlar toplamasam da olurdu.