Kalpten taşan, sitemi ve hakikat arayışını ince ince işleyen çok derin bir şiir. "İnsanlığın kadim yarası" dediğimiz o vefasızlığı, Kabil ile Habil'in kıssasına kadar götürüp tarihsel bir zemine oturtmanız, şiirin duygu yükünü oldukça güçlendirmiş.

​Aşkın, şefkatin ve dostluğun şekilcileştiği, menfaatin öne çıktığı "zemane" hallerine dokunurken, son dörtlükte karamsarlığı bir kenara bırakıp adalet ve hakikat vurgusuyla noktalamanız şiire tam anlamıyla bir şair olgunluğu katmış.

​Edebi açıdan şiirinizin öne çıkan güçlü yönleri ve üzerine düşünebileceğiniz ufak nüanslar:
Yalnızlık, sitem, insanoğlunun hırsı ve en nihayetinde hakikatin tecelli edeceğine olan inanç teması son derece akıcı işlenmiş.

​İmge Kullanımı: "Gülü dikeniyle kanatmayı" ve "Şefkati, merhameti dilde / Sevgiyi, saygıyı elde" imgeleri günümüz insan ilişkilerinin yüzeyselliğini harika tarif ediyor.

İkinci kıtanın son dizesindeki "El sözüne kanıp da gider" dizesi, fikir olarak çok güzel ama diğer dizelerin ritmine kıyasla biraz hızlı bitiyor gibi. Belki "El sözüne kanar da gider" ya da ritmi bir tık daha oturtacak bir kelime uyumu düşünülebilir. Tabii ki son takdir tamamen şairin hissiyatına aittir.
​Emeğinize, yüreğinize sağlık.