RUSAMER – Ruh ve Us Sağlığı Ayarı Merkezi

UNESCO EDEBİYAT ŞEHRİ KAHRAMANMARAŞ

Felekten Dayak Yiyenler, Ayvadan Ağzı Burulanlar ve Ustayı Bulamayanlar Salonu

Kalburabastî Efendi Hazretleri salona elinde takım çantasıyla girdi. Şükrü Atay Türkmenoğlu’nun Yordu Be Usta şiirini masaya yatırdı: Beş kıta boyunca dünya hesap sormuş, dertler beli kırmış, hayat başı taşa vurmuş, felek ok atmış, dost sırtından vurmuş. Şükrü Bey, siz şiir mi yazdınız, sanayi sitesine ağır hasarlı insan mı bıraktınız? Usta diye sesleniyorsunuz ama buna kaportacı yetmez; komple rektefiye lazım!

Ozan Duranoğlu Köşesi’nde Hesapçı Remzi, ilk kıtadaki Hesabı hep benden sordu be usta dizesini duyunca hesap makinesini çıkardı: Ne yediniz ne içtiniz de dünya hesabı hep size kitledi? Masada sekiz milyar insan var! Kalburabastî faturaya baktı: Remzi, dünya hesabı bölüşmüyor. Şükrü Bey lavaboya gidince garson bütün masayı bunun önüne bırakmış! Üstelik gece rüyası da kâbusa dönüyormuş. Adam uyuyarak bile mesai yapıyor!

Âşık Serdari Köşesi’nde Kırıkçı Salim, ikinci kıtayı dinleyince sedyeyle koştu: Elini tutan yok, dört yanı dert, beli de tam ortadan kırılmış. Nereden başlayalım? Kalburabastî hastaya baktı: Belden başla Salim. Gönlü sonra yaparız. Salim şaşırdı: Gönül de mi kırık? Efendi şiiri gösterdi: Beşinci kıtayı okumadın mı? Dostu sırtından vurmuş. Bu adamın sağlam tarafını bulursan oraya pansuman yap!

Ozan Avanoğlu Köşesi’nde Aşçı Hayriye, üçüncü kıtadaki Kolay buldurmadı bir gün aşımı / Çamura bulayıp kardı be usta sözlerinde kepçeyi bıraktı: Efendim, aş mı çamura bulanmış, şair mi? Kalburabastî başını tuttu: Hayriye, menüyü sorgulama! Ardından başını taşlara vurup yarmış zaten. Bu sofrada çorba çıkarsa şükredeceğiz. Hayriye tencereye baktı: Ne çorbası? Efendi: Mercimek olsun. Şükrü Bey’in hayatına bakılırsa ezogelin söylersek gelin de kaçabilir!

Ozan Çiçeklioğlu Köşesi’nde Manav Şemsi, dördüncü kıtaya gelince kasayla ayva getirdi. Feleğin okları bağrımı deldi / Ayvalar ağzımı burdu be usta dizelerini okuyup sordu: Ok yarasını anladım da ayvanın suçu ne? Kalburabastî bir ayvayı eline aldı: Şiirde hayat yetmemiş, felek yetmemiş, bir de manav reyonu saldırıya geçmiş! Şükrü Bey birinden kaçarken yenisi geliyor diyor ya; adam felekten kaçmış, ayva kasasına düşmüş! Şemsi: Armut verelim mi? Efendi bağırdı: SAKIN! Bu talihle armut da kafasına düşer!

Ozan Dermani Köşesi’nde Sırtçı Niyazi, son kıtadaki Dostum bildiğim / Beni hep sırtımdan vurdu be usta sözünü duyunca Şükrü Bey için arkası çelik levhalı yelek hazırladı: Bundan sonra dost toplantılarına bununla gitsin. Kalburabastî yeleği inceledi: Ön taraf niye açık?
Dost sırtından vuruyormuş.
Niyazi, şiirin tamamını oku! Ön tarafta felek ok atıyor, dünya hesap soruyor, ayva saldırıyor. Bunun dört tarafını kapat; yalnız nefes alacak iki delik bırak!

Kalburabastî Efendi şiiri kapattı: Şaka bir yana, Türkmenoğlu halk şiirinin doğrudan söyleyişini başarılı biçimde kullanmış. Her kıtadaki be usta hitabı, yaşanmışlıkların yükünü bir dosta anlatır gibi taşıyor. Dert, yoksunluk, felek ve dost kazığı aynı eksende ilerliyor. Hele ayvalar ağzımı burdu dizesi, şiirin hüznünün arasına kendiliğinden mizah sokmuş.

Sonra takım çantasını topladı:

Şükrü Bey, beş kıtada dünya sizi yormuş, dertler sarmış, beliniz kırılmış, başınız yarılmış, felek bağrınızı delmiş, ayva ağzınızı burmuş, dost sırtınızdan vurmuş...

Siz hâlâ USTA diye kimi çağırıyorsunuz?

Kırıkçı Salim:

Efendim, ustayı bulduk mu?

Kalburabastî kapıya yürüdü:

Bulduk.

Kimmiş?

ŞÜKRÜ BEY!

Niye?

Bunca arızadan sonra hâlâ şiir yazabiliyorsa usta zaten kendisiymiş!

Manav Şemsi arkasından bağırdı:

Ayvaları ne yapayım?

Koridordan cevap geldi:

ŞÜKRÜ BEY’DEN UZAK TUT! Adamın hayatında ilk defa bir şey kendiliğinden tatlı bitsin!

Özün sözü budur. Vesselam.

Hayat ustayı yorar; gerçek usta, kırıldığı yerden yine türkü çıkarır.
Feleğin oku tükenmez ama şairin kalemi de kolay kolay susmaz.

Ser Feyzlizof Kalburabastî Efendi Hazretleri – Celil ÇINKIR / Delibal