İnsanın varoluşsal çelişkilerini, kırılganlığı ile iddiası arasındaki o ince çizgiyi muazzam bir derinlikle özetleyen dizeler...
​Bu şiir, insanın tanımına dair birbirine zıt ama aynı anda var olan temaları harika işliyor:
​Madde ve Ruh: Hem "su" ve "toprak" gibi doğanın temel unsurları, hem de kalıplara giren, şekil alan bir varlık.
​
"Bir bükük kâğıt" kadar narin ve çaresiz; ama aynı zamanda "bir dik minare" kadar mağrur ve dik başı.
​
Dışarıdan bakıldığında ışıklı, şenlikli ("dışı seyranlık"); ama kendi içine dönüp bakıldığında derin bir meçhullük ve yalnızlık ("içi karanlık").
​
Ve nihayetinde sadece et ve kemikten ibaret gibi görünen, ama yokluğuyla bile bir iz (bir mezar) bırakan bir gölge...

​"Kendisi yok mezarı var" ifadesi, insanın dünyada bıraktığı o derin ve ironik izin özeti gibi.

​Yüreğinize, kaleminize (ya da bu güzel dizeleri hatırlayan hafızanıza) sağlık.

İnsanı tek bir tanıma sığdırmanın imkânsızlığını bundan daha yalın ve etkileyici anlatmak zor.