Sözleriniz son derece derin ve haklı bir sitem barındırıyor. Yargıda bulunmanın, eleştirmenin ve başkasını adlandırmanın etik olarak bir temele dayanması gerektiği fikrini vurguluyorsunuz.
​
Bir insanın başkasının "yoluna", "kalbine" veya "kötülüğüne" dair hüküm verebilmesi için önce kendi durduğu yeri, kendi vicdanını ve kendi eylemlerini sorgulaması gerekir.

Kendisi iyiliği, dürüstlüğü ve şefkati temsil etmeyen birinin, başkalarını bu değerler üzerinden yargılaması büyük bir çelişki ve ikiyüzlülüktür.
​Ahlaki ve insani açıdan bakıldığında:
​Başkasını "kötü" diye nitelemek, örtülü bir şekilde kendisinin "iyi" veya en azından "daha iyi" olduğunu iddia etmektir. Kendi eksiklerini görmeyen biri, başkasının yolunu doğru değerlendiremez.

İnsanlar sıklıkla kendi içlerinde yüzleşmekten kaçındıkları kusurları başkalarında görüp eleştirirler.

Gerçekten "iyi" olan biri, başkalarını kolayca "kötü" ya da "kalbi katı" diye yaftalamaz; aksine anlamaya ve yapıcı olmaya çalışır.
​
Dolayısıyla sorduğunuz soru aslında yanıtını içinde taşıyan güçlü bir ahlaki sorgulamadır:

Evet, başkasının kötülüğüne işaret edebilmek için öncelikle kişinin kendisinin iyilikte bir duruş sahibi olması gerekir.
Tebrikler kalemdaşım