Zamanla birlikte,
yaş ilerledikçe
insan sadeleşmek ister.

Özüne çekilir.
Doğaya çekilir.
Betondan koca lüks binalar yerine,
orman kıyısında küçük bir ev
daha cazip gelir.

Parası varsa alır.
Yoksa...
köşede, bir başına,
ama huzurlu kalır.

Yaş ilerledikçe
doğalını seversin her şeyin.
Yediğinin sadesini,
giydiğinin pamuğunu,
sözün doğrusunu istersin.
Gösterişten, lüksten
uzak yaşamak istersin.

Yaş ilerledikçe
anlarsın.
Ne istediğini bilirsin.
O yüzden
oradan oraya
daha az savrulursun.

Yaş ilerledikçe
iteleyerek giden ilişkileri bırakırsın.
"Uğraşayım da yürüsün" dediğin kapıları kapatırsın.
Kendiliğinden akan,
zorlamayan,
yorulmayan insanları seçersin.

Yaş ilerleyince
zaman altın olur.
Her anın keyfini çıkarmak istersin.
"O ne der, bu ne der" demezsin.
Çünkü umursamamayı
pahalıya öğrendin.

Yaş ilerleyince
sevginin değerini bilirsin.
Elindekinin,
kendinin
değerinin farkına varırsın.

Artık
sevmeye,
sevilmeye
daha çok değer verirsin.

Aslında en önemlisi şudur Dayı:
Yaş ilerleyince anlarsın ki
ihtiyacın olan tek şey
sevgi
ve
yüzünü güldüren güzellikler.

Gerisi teferruat.
Dinçer Dayı