Kendi sevda bahçesinde dal olamayan biri,
girdi sevda bahçeme,
ağaç olmak, gövde vermek istedi.

Gönül pınarından, akıl süzgecinden geçmeyen yürek,
sevgi suyunu böyle erken tüketir kendini,
içinde yok olup sevdayı kurutur.

Sevgiyi anlatabilmek, sevdayı...
insanlara, kahramanlara,
sevdanın kutsallığını anlatabilmek,
namussuza, sevdalının halinden bilmeze,
kahpe yalana...
Anlatabilmek.

Sevdada gökyüzü bir an kadar yakınken,
ölüm ve toprak bir asır kadar uzak.
Bir yer bulabilsem sevdaya yakın,
zamanı ve mekanı unutarak.

Çünkü sevda mantığımızla
hayatın acımasız mantığı arasında
hiçbir ilişki yok Ömür ve Hayat.
Kelimeler yetmiyor yaşananları açıklamaya,
insan istediği gibi yaşayamıyor sevdayı
bu dünyada...

Aşık ağlasa sesini duyar mısınız
aşk şiiri mısralarımda?
Dokunabilir misiniz gözyaşlarıma
ellerinizle?

İçimde yanan bir yer var, biliyorum...
Her şeye dayanmak mümkün mü?

Anlatamıyorum.

Dinçer Dayı